بهشت نظـم

من و خدا و توّهم،کنار یک ساحل

و عقل کشتی من بود تا کمر در گل

قُرُق نمی شود انگار این زمین هرگز

برای من و خدا، بی توهّمی حایل

همیشه می زند و من همیشه می رقصم

به یکهزار و یک اکتاو خارج از حامل

تمام کل کل من با خدا فقط این بود:

چرا تسلسل من تو و تو من باطل؟

مگر نه نقش من و گندم و بهشتت را

خودت کشیدی و دادی و کرده ای مشکل!

خدا به خنده به من گفت بچه ی آدم

همین که زاده شدی از نژاد یک قاتل

 □

اگر چه از سر من دست بر نمی داری

من و خدا به تفاهم رسیده ایم ای دل

من و خدا و تفاهم به شعر خندیدیم

مفاعلن فعلاتن مفاعلن فاعل